നേര്ത്ത പനിയുമായ് പടിയിറക്കം...
അമ്മയുടെ കണ്ണിലെ കാര്മേഘവും
അച്ഛന്റെ കണ്ണിലെ കനലും
പനിച്ചൂടില് അറിഞ്ഞതേയില്ല.
കൂട്ടുകാര് അവനെ കാത്തിരുന്നപ്പോള്
അവന് രാത്രിവണ്ടിയെക്കാത്തിരുന്നു.
ദുശ്ശീലങ്ങള് കൂട്ടുകാര്ക്ക് ശീലം,
കാത്തിരിപ്പുകള് അവസാനിക്കുന്നതങ്ങിനെ.
രാത്രിവണ്ടി ചൂടും വിയര്പ്പും ചൂരുമായി
അവന്റെ അബോധം അതിജീവനത്തിനു കൂട്ടായി
പനിച്ചൂടും സ്വപ്നങ്ങളും യാത്രയ്ക്ക് കൂട്ടായി
യാത്രാവസാനം അവന് അവളെ കണ്ടെത്തി
അവള് അവന്റെ രൂപം മാറി വരച്ചു, മനമില്ലാമനസ്സോടെ
അവന് അവളെ ഉള്ക്കൊണ്ടു, പച്ചയായി
അവന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു,
വാക്കുകള് കൈവിട്ടുപോകുമെന്ന പേടിയില്,
അവള് കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു,
കേള്വിയും സ്വപ്നമാകുമെന്നോര്ത്ത്
രാത്രിവണ്ടിക്ക് യാത്ര പറയുമ്പോള്
നക്ഷത്രങ്ങള് വിരിഞ്ഞ കണ്ണുകള് യാത്രാനുമതി തന്നു.
ആലിംഗനത്തില് പേടിയില്ലാതമരുമ്പോള്
പനിച്ചൂട് അവളെ പൊള്ളിച്ചത് അവന് അറിഞ്ഞില്ല.
പ്രതീക്ഷയുടെ, വിരഹനൊമ്പരത്തിന്റെ പതിവ് കാഴ്ചയ്ക്ക്
അയാള് പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.
അതായിരുന്നില്ല അവളുടെ മുഖത്തെന്ന്
അയാള് അറിഞ്ഞതുമില്ല.
മടക്കയാത്രയില് ഒന്നും അയാള് അറിഞ്ഞില്ല.
രാത്രിവണ്ടിയുടെ വാതില്പടിയില് നിന്നും
പനിമനസ്സുമായി മരണത്തിലേക്കൂര്ന്നു പോകുമ്പോള്
അയാളുടെ മനസ്സ് കിനാക്കളില് സുരക്ഷിതമായി ഉറങ്ങി.